La maman et la putain

Drie uur en 40 min. de (harde) bank op voor deze dialoogfilm van Jean Eustache, die ons het doen en laten beschrijft van een jongen en drie meisjes, wonende in de intellectuelen artiestenwijk van Parijs, Saint-Germain-des-Pres, levend in de werkelijkheid van de Rive Gauche.

De hoofdpersonages zijn de twintigjarige jongeman Alexander, levend van de hand in de tand en inwonend bij een vriendin, de dertigjarige Marie, zij is voor hem een moederlijke minnares. De jongen ontmoet een verpleegster van zijn leeftijd Veronica, die met iedereen naar bed gaat. In de film zien we de personages praten, eten, drinken, vrijen, naar huis gaan, telefoneren, slenteren, een plaat opzetten. zij houden lange monologen of wisselen van gedachten over liefde en hoerigheid, abortus, vrije liefde, vrouwenemancipatie, 'menage à trois' etc...

Zij redeneren in typische Parijse trant en karakteristieke Parijse cafe's. Het zijn personages levend in een pseudocultuur en in een snobistisch gesloten wereldje. de uitwerking van deze gegevens op film is gewoon prachtig en boeiend gedaan, door deze niet bijster interessante figuren heen laat Eustache heel wat zien over mensen van vandaag. Mensen die niet weten waarhee, mensen rondlopend in een cirkelgang. La maman et la putain heeft een cirkelconstructie met daarin malaise, leegte, eenzaamheid en wanhoop. Maria Rosseels zei ooit eens van deze film, als je na een kwartuur niet buiten gelopen bent dan boeit die en beleef je een goeie film, aangeraden dus.