Antilichaam

Eind vorig jaar verraste Marc Vanrunxt vriend en vijand met 'Antilichaam', unaniem tot één van de betere dansproducties van vorig seizoen uitgeroepen. Ook zijn nieuwe choreografie 'Dies Irae', die enkele maanden geleden in prmière ging, kende veel bijval. Vanrunxt is, zo gaat de mare, terug van nooit weggeweest. 'Antilichaam' en 'Dies Irae' zijn helder gestructureerde voorstellingen, en toch hebben ze iets ongrijpbaars. Twee rituelen waarin de dansers willen opgenomen worden in een andere, hogere orde. Voor 'Antilichaam' liet Vanrunxt zich inspireren door de abstracte schilderkunst en wordt gedanst op muziek van Paul Hndemith en van Galina Ustvolskaya. Transcendentie troef, maar het sluitstuk is een Dalida-act, vroeger al door Vanrunxt solo gebracht: 'Il y a toujours une raison qui nous fait rire ou pleurer.'

Ook 'Dies Irae' zoekt de confrontatie op: de barokke compositie van Jean-Baptiste Lully wordt gevolgd door de hedendaagse interpretatie van opnieuw Ustvolskaya, en 'Elegy' van Patty Smith fungeert als scharnier. In beide stukken staat de choreograaf zelf op scène, samen met Eric Raeves en Annamirl van der Pluijm (klapstuk 95) in 'Antilichaam', en met Eric Raeves en Rosa Hermans (ex-Alexander Baervoets) in 'Dies Irae'.