Het vieruurtje

Oh la la, Boris Vian! Het speelse geweten van surreëel en existentieel Frankrijk, met zijn talrijke niet-mis-te-verstane chansons, met zijn baldadige en verguisde romans. Vian, dat is frivool, recht-voor-de-raap en poëzie van het goeie soort. Hij schrijft 'Le goûter des généraux' in '51 en noemt het paramilitaire vaudeville. theatergroep Los Cojones en vrienden maken er 'Het vieruurtje' van en spelen het niet fijngevoelig of gedoseerd, maar met plezier. Hier géén meerduidige betekenislagen, de boodschap ligt er vingerdik op. De hypocrisie maar ook de grenzeloze macht van leger, staat en kerk worden vrolijk aangekaart, en toch verlaten we de voorstelling niet in een depressieve bui. Hoe kan het anders, de dansstudio van Klapstuk verandert voor deze gelegenheid in een cabaret-theatercafé à la français. De Cojones spelen de teksten van lijf en muziekensemble Tristan zorgt voor de chansons. Ambiance!