Cheyenne Autumn

Fords laatste westernepos begint in 1887 als de uitgedunde en ontmoedigde Cheyenne-natie in haar reservaat wacht op vertegenwoordigers van de regering - een ontmoeting die nooit zal plaatsvinden. Als hun verzoeken om voedsel en behuizing worden genegeerd, besluiten twee chefs de overheid uit te dagen en terug te keren naar hun thuisland Wyoming. Het is het begin van een hero•sche en tragische trektocht - met een kavalerie die tegen haar zin jacht maakt op de 300 man sterke Cheyennes, met de bedoeling ze terug te brengen naar hun ellendig reservaat. Een blanke schooljuf die zich over het lot van de indianen heeft ontfermd reist met de stam mee. De kavalerie wordt bij elk treffen door de sluwe dapperen in de pan gehakt, terwijl de pers de exodus afschildert als een zoveelste indianenoorlog, en zelfs burgers als de legendarische Wyatt Earp en Doc Holliday met weinig enthousiasme meerijden in de posse die de oorspronkelijke Amerikanen moet gevangen nemen. Fords composities zijn adembenemend als altijd maar het is vooral deze laatste - vaak misbegrepen - cynische interlude, bedoeld als satirische commentaar op het eigenlijke verhaal, die het hoogtepunt van de film vormt: James Stewart als Wyatt Earp en Arthur Kennedy als Doc Holliday die er op staan dat een aanval van de indianen hun kaartspel niet mag komen verstoren.