De kleur van granaatappels

Paradjanov verfilmde het leven van de achttiende eeuwse Armeense dichter Arutin Sayadian als een letterlijke 'tekst' vol visuele verwijzingen en metaforen, in een poging om een visuele vertaling te vinden voor Sayadians poëzie vol woordgrappen en melodieuze associaties. Zo ontstond een van de visueel meest verbazende films van deze tijd, een film die herinnert aan de haast kinderlijke verwondering van de allervroegste filmkunst: een verbazing over de pracht van de pellicule, over de geheimen van het leven en de kleur van granaatappels.