Double Points
De kennis - intellectueel en instinctief - die het lichaam over zichzelf heeft, staat in het brandpunt van het onderzoek dat Emio Greco en Pieter C. Scholten sinds 1995 samen voeren. Elk van hun wondermooie creaties legt telkens een stukje bloot van de wijze waarop alle finesses en nuances van die kennis kunnen spelen op scène. Het lichaam van Emio Greco is hierbij referentiepunt, onderzoeksobject en inspirator. Op die zoektocht laten Greco en Scholten zich leiden door een aantal duidelijke richtingwijzers: een gedreven nieuwsgierigheid naar de innerlijke motieven van beweging; een rotsvaste overtuiging dat theater op dit moment het gekende moet in vraag stellen; de expliciete keuze voor het durven gestalte geven aan ideeën op scène; en tenslotte het accepteren van twijfel en het inzicht dat de waarheid nooit te vinden is.
Vanuit die inspiratie maakten Emio Greco en Pieter C.Scholten Bianco (1996), Rosso (1997) en Extra Dry (1999), drie choreografieën die samen de fascinerende trilogie Fra Cervello e Movimento vormen. Het verlangen om elke manifestatie van lichaam en geest perfect te laten samenvallen, in volmaakte unisono, is de onderstroom voor deze trilogie. Een verlangen dat tegelijk getint is door het inzicht dat het onbereikbaar is. Synchroniciteit tussen gedachte en bewegingsimpuls als gedroomde utopie.
Voor hun werk ontvingen Emio Greco en Pieter C. Scholten intussen de Philip Morris Art Pize voor Dans 99.
Met Double Points: starten Emio Greco en Pieter C.Scholten een nieuwe reeks korte dansstukken, waarin zij de tijd geven aan tweedracht. Centraal in deze reeks staat de confrontatie met podiumpersoonlijkheden die uitgedaagd worden de utopie van de twee-eenheid te ondergraven én te koesteren.
Double Points: omvat twee delen. In Double Point: one gaat Emio Greco de confrontatie aan met de Bolero van Ravel. Deze muziek is voor Greco en Scholten de meest heftige uitdrukking van thema's als voorbestemdheid en onomkeerbaarheid. En precies hiermee wil Greco zich meten. Explosie na een zorgvuldig opgebouwde implosie. Het dansende lichaam van Greco is het punt van frictie, van weerstand tegen de onontkoombare voortgang van de Bolero. De zoektocht naar de marges van verzet en weerstand tegen het dwingende schema dat de muziek oplegt, is de uitdaging die Scholten en Greco samen aangaan. Vuurwerk op scène.
Double point:two is een duet tussen Emio Greco en de Spaanse Bertha Bermudez Pascual die in haar jonge carrière intussen kan terugblikken op werk met William Forsythe en Nacho Duato. Een samenspraak, een conversatie, een dialoog tussen twee intrigerende persoonlijkheden die elkaar op scène van antwoord dienen.
Het Algemeen Dagblad noemde Double Points: two bij de première in Den Haag (november 1998) het 'absolute hoogtepunt' van het CaDance -festival. 'Greco, die eerder de aandacht op zich vestigde met twee soloproducties, gaat in zijn nieuwe werk voor het eerst de confrontatie aan met een andere danser: de fenomenale Spaanse Bertha Bermudez Pascual. Het resultaat is een zinderend duet waarbij je van begin tot eind aan je stoel gekluisterd zit. '