India Song

'Knowing which play you are in', zo legde de Britse acteur John Gielgud ooit het begrip stijl uit. Een definitie die perfect past bij Het Zuidelijk Toneel: hoe verschillend hun producties ook zijn en hoe uiteenlopend de benaderingen van de diverse gastregisseurs, telkens weten ze verdomd goed in welk stuk ze staan en waarom. En in die verscheidenheid toch de rode lijn, zowel qua thematiek, vormgeving als acteerstijl. Binnen Dubbelspel zoeken we de uitersten op: artistiek leider Ivo Van Hove met het grote werk aan de ene kant en acteur Ramsey Nasr, de jongste telg van het gezelschap, met een zelfgeschreven monoloog aan de andere kant.

India Song is het verhaal over een liefde én over de herinnering aan die liefde. We schrijven het koloniale India in de jaren '30. Eén blik tussen de vice-consul van Lahore en de vrouw van de Franse ambassadeur, Anne-Marie Stretter, verbindt hen voor altijd en verandert hun leven onherroepelijk. Vier stemmen getuigen van deze liefdesgeschiedenis.
In Marguerite Duras' uvre staat de allesverterende passie centraal. Maar passie is gedoemd te sterven, omdat zelfs zij niet in staat is de fundamentele afstand tussen mensen te overbruggen. Alleen de herinnering aan dat ene moment waarop het leven even glans en betekenis had, leeft verder.
India Song heeft de meeslepende kracht en de betovering van een muzikale compositie. Daarom doet regisseur Ivo Van Hove, net als in De Tramlijn die Verlangen heet en Koppen, opnieuw beroep op muzikant en performer Harry De Wit. Met zijn regie van Romeo en Julia werd Ivo Van Hove geselecteerd voor het Theaterfestival 1999.