Life Is Sweet

Apart from the fact that it gives my mother something to be pleased about at the age of 80, the good news is that it's a film about ordinary people and deals with real things in an unsentimental, non-sensationalized, un-Hollywood way.

Tussen High Hopes (een grimmig maar humoristisch portret van Tatcherite Londen in de jaren 80) en Naked (een pikzwarte, apocalyptische en misantropische slag-in-het-gezicht) draaide Mike Leigh de veel lichtere en grappige feature Life Is Sweet. Wendy, een optimistische perpetuum mobile en Andy, gespecialiseerd in versnelling 'dead slow' en 'stop', proberen binnen een lower-middle-class omgeving hun 20-something tweelingdochters Natalie en Nicola een toekomst te bieden. Natalie lijkt aangepast, maar maakt geheime plannen om naar Amerika te emigreren. Nicola is de echte drop-out en beperkt haar daginvulling tot het voortdurend beledigen van de andere familieleden die haar tantrums aanvaarden als een deel van het leven. De opening van het haute cuisine restaurant van familievriend Aubrey geeft het familiegebeuren tijdelijk een andere richting.