Ohayo (Goeiedag)

Ohayo, Goeiedag, krijgt in Ozu's vederlichte komedie een haast revolutionaire bijklank wanneer twee Japanse jongetjes weigeren het woord nog in de mond te nemen. Meer nog: ze weigeren voortaan elke communicatie, omdat ze niet het televisietoestel kregen waar ze al zolang van dromen. Het een en ander escaleert in een fikse burenruzie wanneer het vriendelijke 'Goeiedag' keer op keer onbeantwoord blijft.
Net als in een aantal vroegere Ozu-films gaat het hier om een jeugdige rebellie met verstrekkende gevolgen, die echter niet overeenkomen met wat ze voor ogen hadden. Het is één van de beste komedies uit de naoorlogse cinema: de lach is de katalysator die je doet realiseren hoe onze wereld er uit ziet.