Oraculos

De eerste uit de serie 'individuen die een beetje rare dingen doen' en door Alain Platel is uitgenodigd voor Klapstuk #9 is Enrique Vargas: Zuid-Amerikaan van origine, maar sinds lang nomade. Theatermaker en onderzoeker. Geboeid door alles wat te maken heeft met de zintuigen en het geheugen, met spel en rituelen. Voor een van zijn projecten, Oraculos, is Italië voor korte tijd zijn uitvalsbasis. Alain ziet Vargas' voorstelling in Modena. Wij boeken even later een vlucht naar Rimini, waar Vargas intussen neergestreken is. Het is januari als we door de frisse maar beslist zonnige straten van deze vergane Fellini-badstad stappen, op weg naar Oraculos, de voorstelling die geen voorstelling is: het blijkt een parcours te zijn dat elk toeschouwer individueel doormaakt. Een desoriënterende tocht door 22 kamers - vaak op de tast, voortbewogen door 'helpers' of geleid door geuren of geluiden. Aan het begin van de tocht stelt elk toeschouwer voor zichzelf een vraag. Onderweg sprokkelt zij - zo hij dat wil - zijn antwoorden bij elkaar. Wij zijn - ondanks onze weerstand tegen nep-NewAge gedachtengoed - meteen verkocht. Als dansvoorstellingen hun effect op de toeschouwer hebben via het principe dat 'metakinesis' heet - ook beweging is 'besmettelijk' - je voelt de bewegingen die een danser op scène maakt, de energie die hij inzet etc. in je eigen musculatuur en dus voel je mogelijk ook een equivalent van zijn sensaties - als dat allemaal waar is, dan is het niet eens zo gek om bij de eigen zintuiglijke ervaringen aan te vangen en bij de herinneringen die ze oproepen. Voordat je aan de voorstellingen pur begint. Dit parcours zal de 'fond' leggen voor het klapstukfestival.