Vuile Handen

Op het puin en de stukgeslagen illusies van de Tweede Wereldoorlog schreef Sartre het stuk Vuile Handen.

'Wie zich engageert, is nooit onschuldig, hij maakt zijn handen altijd vuil. Zuiverheid is een idee voor fakirs en monniken'.

Met die twee uitspraken zetten Sartre én De Roovers - le pied dans le plat: hoe zit dat met maatschappelijk engagement, met de rechtmatigheid (of juist niet?) van geweld, met de verhouding tussen individu en samenleving. Alles draait rond aristocratenzoontje Hugo die zich bij de communisten aansluit en een werkelijke daad wil stellen. Met alle gevolgen vandien.

Het serieuze werk, zal u zeggen, maar dat is dan zonder De Roovers gerekend die intussen een patent op luchtige ernst of ernstige luchtigheid hebben. Wat Vuile Handen alleen maar extremer, grappiger én pijnlijker maakt.