Weg

Josse De Pauw vertelt zoals alleen de groten dat kunnen, ontspannen in de anekdote en terug poëtisch het moment daarna. Over het leven van een man, zijn jeugd, zijn 'oefeningen in weggaan', zijn volwassenheid, zijn beslissing nu toch het zeegat uit te varen, zijn wachten op de dood. Want een leven bevat nooit één enkel maar vele verhalen, en nooit mooi afgelijnd maar allemaal tegelijk.
Peter Vermeersch en Pierre Vervloesem (beiden onder meer Maximalist!, X-Legged Sally en A Group) voorzien zijn spel van een indrukwekkende soundtrack. Jazz en ambient, musette en cha-cha-cha, Spaanse ritmen en een liedje van Petula Clark. Akoestisch, elektronisch, gezongen, gespeeld, gesampled. Theater als een concert waarin ook gesproken wordt. En aangezien we niet alle lofredes op deze voorstelling kunnen citeren, slechts één: 'Het is een voorstelling over de kleine maar zeer intense dingen, geweldig dichtbij en daarom zo genereus en verschrikkelijk verrukkelijk, ik zou bijna zeggen: verschrikkelijk warm. Ik ben er helemaal weg van' (Pol Arias in De Wandelgangen, 10 oktober 98).