40.000 Sublime and Beautiful Thoughts

'We spelen graag samen toneel,' zegt de een. 'We delen een bepaald gevoel voor humor,' zegt de ander. 'We hebben wat met elkaar uit te zoeken,' schrijft een derde. Zo'n zes jaar lang en achttien voorstellingen ver heeft Dood Paard naam gemaakt als een opmerkelijk en op zijn minst eigenzinnig collectief. Eigen zin eerst. Zonder gedoe, kaal, hier en nu, dit keer in dialoog met Peter Handke's tekst Selbstbezichtigung. En met andere teksten, met videobeelden en met een DJ/muzikant op scène die muziek maakt tijdens de voorstelling. De menselijke soort ligt op de ontleedtafel: waarom kan de mens zichzelf zien als redder en beheerser van het leven, van flora en fauna, van aardbol en universum, en toch zo banaal zijn zoals Handke's tekst laat zien in de schier eindeloze reeks van fatale en futiele zelfbeschuldigingen? Een vertelling op scène als een hedendaagse toren van Babel.
Ik ben met een brandende sigaret op een hotelbed gaan liggen Ð Ik heb waterkranen niet dichtgedraaid Ð Ik heb op banken in een park overnacht Ð Ik heb honden niet aan de lijn gehouden.