Ai no borei

1895. Een dorp in Japan. Toyoji, de nietsnut van het dorp, wordt verliefd op Seki, een getrouwde vrouw, moeder van twee kinderen en heel wat ouder dan Toyoji. Ze beginnen een hartstochtleijke verhouding. Samen besluiten ze haar brave echtgenoot te vermoorden. Maar onmiddellijk nadat ze het lijk in een met bladeren overdekte put hebben verborgen, steken de eerste schuldgevoelens de kop op. Seki vertelt aan iedereen dat haar man in Tokyo is gaan werken. Drie jaar gaan voorbij. In de herfst maakt Toyoji er telkens een gewoonte van om bladeren in de put te strooien. Hierbij wordt hij op een gegeven moment betrapt door de landeigenaar. De politie stelt een onderzoek in. Om iedere verdenking te vermijden ontmoeten de twee geliefden elkaar niet meer. Maar de geest van de echtgenoot verschijnt voor de ogen van het hele dorp en duwt de schuldigen steeds dichter in de armen van de wet. Boetedoening is onontkoombaar... Twee jaar na het geruchtmakende Ai no corrida (Het rijk der zinnen) verscheen deze prachtige film over seksuele obsessie, dood en wroeging. In tegenstelling tot wat de gelijkenis qua titel doet vermoeden, is dit een totaal ander soort film. Tederheid is de centrale passie in dit liefdesverhaal over twee mensen wiens enige verlangen het is enkele dagen te mogen leven als een doodgewoon koppel, zonder dat ze altijd alles in het geniep moeten beleven...