Ijsberenrevue

De Tijd staat voor eigenzinnig teksttheater en deze laatste term valt letterlijk te nemen. Als Lucas Vandervost zich al laat verleiden door de toneelliteratuur, komt hij vaak terecht bij auteurs die andere regisseurs, ondanks hun bewondering, uit veiligheidsoverwegingen links laten liggen. Maar vaak ook valt Vandervost voor literaire, niet voor het toneel bedoelde teksten. Niet om het theater moeilijker te maken dan het is de voorstellingen van De Tijd zijn helder en open maar omwille van de liefde voor teksten die het over dingen hebben waarover men eigenlijk niet spreken kan. Die liefde komt dit seizoen op twee manieren tot uiting: een terugblik op het hele uvre van De Tijd én een opdracht aan verschillende schrijvers die De Tijd bewondert. Tweemaal De Tijd, tweemaal in première in Leuven.

Lucas Vandervost grabbelt in het repertoire van De Tijd. Niet alleen de ooit gespeelde teksten, maar ook de 'productieoverschotten', het materiaal dat het spotlicht niet zag, dat altijd al geliefd was, of dat op een indirecte manier bij een voorstelling hoorde. Bovendien krijgt deze doorheen de jaren gegiste humus nog eens versterking van een nieuwe lading fragmenten, sketches, gedichten, verhaaltjes,
Acteurs die in het tienjarig bestaan van De Tijd hun rol speelden worden samen met nieuwe gasten uitgenodigd op de scène. Vraag is welke weg er al die jaren is afgelegd en hoe. IJsberen dus: blijven denken, niet stilvallen. Maar dit alles zonder de zwaartekracht ook maar één kans te geven. Onrust en onzin, kolder en kippevel, ontroering en roereieren zullen de revue passeren in hoogst onbetamelijke combinaties. U koopt een lotje waarmee niets te winnen maar alles te maken valt.