Il vangelo secondo Matteo

De geboorte, het leven, de leer en de dood aan het kruis van Christus. Het onderwerp van Pasolini's film lijkt een vreemde keuze voor een marxist, maar het is een poging om Christus weg te halen uit de rijke kerk en hem voor te stellen als een gewone man van het volk. Il Vangelo secondo Matteo is een religieuze, niet ontluisterende film, gemaakt door een ongelovige die kijkt door de ogen van het gelovige volk. Pasolini draaide dit verhaal van Christus' geboorte, werk en dood in zwart-wit met niet-professionele acteurs. Zijn decors zijn de woeste en kale streken van het verarmde Zuid-italiaanse binnenland. Pasolini liet zich echter ook inspireren door de mythologie zoals die door iemand als Piero della Francesca werd herschapen. Il vangelo is daarom een zuiver poëtisch werk geworden, een coherente mengeling van mythologie en realisme. Zijn methode om bijbelse scènes uit te beelden wordt terecht vergeleken met die van Caravaggio. De Christus van Pasolini lijkt in niets op de gemiddelde commerciële film-Christus. De zijne is intens menselijk in zijn dubbelzinnigheid: zowel hard als zacht, zowel slachtoffer als heftige gesel, verbijsterd en verbijsterend. Een man van absoluut medelijden en absolute woede, woordvoerder en pleitbezorger van de armen van Galilea. Zijn Christus is een radicaal die fulmineert tegen het cynisme, de wreedheid en het conformisme van de bestaande maatschappij