The invisible man

Vermakelijke adaptatie door James Whale (de maker van Frankenstein) van H.G. Wells verhaal over een wetenschapper die zich met behulp van een drug onzichtbaar kan maken, maar hij weet niet dat het hele proces megalomanie als bijwerking heeft. De onzichtbare uitstapjes van Claude Rains leveren afwisselend suspense, pathos en vooral veel zwarte humor op (hij kan bijvoorbeeld niet uitgaan wanneer het regent, want dan zou hij er als een bubbel uitzien). De film moet het vooral hebben van zijn speciale effecten, het werk van John P. Fulton: Rains die zijn zwachtels verwijdert om niets te reveleren, afdrukken van schoenen die als bij wonder in de sneeuw verschijnen. Boris Karloff had de rol ditmaal geweigerd; Rains met zijn heldere fluwelen stem had geluk: de rol maakte van hem een ster. Het scenario overstijgt de intrige van Wells en het personage komt er verrijkt uit: het is om zijn verloofde te bewijzen dat hij haar liefde waard is dat Griffin zijn experimenten voortzet; het is wanneer de maatschappij hem achternazit en hem als paria brandmerkt dat hij zijn macht tegen de mensen gebruikt; de roes van het ontsnappen aan de middelmatigheid leidt tot grootheidswaanzin... Whale knoopt hier terug aan bij het thema van zijn Frankenstein: de opstand van de wetenschapper tegen de menselijke beperktheden, oog in oog met een wereld die zijn schepsel - of zijn ontdekking van de onzichtbaarheid - verwerpt.