Alice #2

'Ik denk nu veel beter, denk zelfs driedimensionaal. Dit prestatiegericht denken bevestigt op een spetterende manier dat ik een mooie vrouw ben, onschuldig, en dat ik de uitverkorene ben om de wereld te veroveren.'

Alice is een hip meisje. Opgegroeid zonder eigenliefde en vanuit een gebrek aan zelfvertrouwen staat ze permanent onder druk om erkenning af te dwingen. Ze doet dat door zichzelf voortdurend een nieuwe identiteit aan te meten, waarbij ze bij de anderen kan scoren. Ze wil zich profileren als een geëmancipeerde, jonge vrouw, leert wat mag en niet mag, wat plezant en gevaarlijk is, wat pijnlijk is en hoe ze anderen pijn kan doen. Ze stort zich met de ogen wijdopen in haar ongeluk. Ze wou nochtans gewoon Alice zijn. De roes waarin Alice belandt wordt vertaald in een soundscape. Geluiden dwingen haar verder te vertellen, ondersteunen haar, remmen haar af. Alice gaat het gevecht aan met de stemmen in haar hoofd.