Bal van de Pompiers
De Tijd staat voor eigenzinnig teksttheater en deze laatste term valt letterlijk te nemen. Na het vertrek van Ivo Van Hove naar Het Zuidelijk Toneel (1990) legt Lucas Vandervost in de programmering van De Tijd het accent ten volle op teksten die getuigen van een persoonlijke schriftuur. Zorgvuldig werkt hij, met regelmatig terugkerende acteurs, aan dit oeuvre. De kracht van De Tijd is het onvoorwaardelijk respect voor de vertelling en het gedachtengoed van de auteur, het streven om een tekst zo 'eerlijk' mogelijk naar het publiek te vertalen. De acteurs becommentariëren niet, maar nemen - met de regisseur - een bescheiden positie in. In een transparant acteren, dat balanceert op het snijvlak van vertellen en spelen, reiken de toneelspelers mogelijke associaties aan en stimuleren de eigen verbeeldingskracht van het publiek.
Rue du Purgatoire/Vagevuurstraat of de smalle weg door de velden van België naar Frankrijk. Tussen de bieten en het braakland achter de 'Filature de Tourcoing' staan twee weggezakte bunkers en een uitgestorven schuilhok: de grenspost, de 'Risquons-tout'. De plek van de waarheid voor smokkelaars en ander schimmig volk. Na Montagnes Russes (1995) schrijft Filip Vanluchene opnieuw een theatertekst voor De Tijd. Risquons-tout is niet alleen de naam van een oude smokkelpost, het geeft ook uitdrukking aan een gevoel van deze tijd. Overal zindert het op ons af: alles op alles zetten, nu of nooit, laatste kans, ultieme gok, roulette. Ook een verre uithoek van Vlaanderen ontsnapt niet aan deze krankzinnige wereld die ligt te kronkelen tussen de zekerheden van gisteren en de virtuele raadsels van morgen. Er is maar één antwoord: Risquons-tout. De respectabele burger Biederman verleent, tegen alle waarschuwingen in, onderdak aan de landloper Smit. Biederman durft hem niets te weigeren uit angst aanzien te worden voor een bevooroordeelde burgerman. Zelfs wanneer onmiskenbaar voorbereidingen worden getroffen voor brandstichting, grijpt Biederman niet in. Een verhaal zonder moraal? Een parabel waar men geen lessen uit trekt? Een metafoor die iedereen voor zijn kar kan spannen? Of gewoon een slapstickvertoning met goeden en slechten en een hilarische pointe? Het stuk wordt bij De Tijd in elk geval omgedoopt tot Bal van de Pompiers waarin alles gebeurt op het verkeerde moment, op de verkeerde plek, met de verkeerde mensen. Maar een uitmuntende cast van brandweermannen zal ten allen tijde op het podium klaarstaan om wat dan ook te blussen. O wee ! O wee ! O wee !
