Krijt

Dito'Dito bestaat vijftien jaar en maakt heel bewust theater in, met en over Brussel. De ontmoeting met andere Brusselaars loopt als een rode draad door hun werk. En dat is geen sinecure: de stad is immers verkaveld in politieke, communautaire en culturele eilandjes. Gruwend van de groeiende onverdraagzaamheid en de samenlevingsproblemen, besloot Dito'Dito toch contact te zoeken. Met resultaat: de kloof tussen talen, culturen en generaties wordt in hun voorstellingen gedicht. Samenwerkingen zijn niet van de lucht: met jonge gezelschappen en muziekgroepen zoals Bronstig Veulen en de Schaarbeekse rapgroep Les Vils Scélerats, met Franstalige tegenpolen als de compagnie transquinquennal, met allochtone kunstenaars als Nedjma Hadj en Kadi Abdelmalek, met een nieuwe generatie schrijvers als Rudi Beckaert en Bart Meuleman.

Tijdens hun eerste samenwerking scheerden Dito'Dito en transquinquennal hoge toppen: de productie Ja ja maar nee nee was meteen goed voor een selectie tijdens het Theaterfestival 1999 en een internationale toernee. Reden genoeg voor het KunstenFESTIVALdesArts om beide gezelschappen en dezelfde schrijver uit te nodigen voor een nieuwe productie. De auteur Rudi Bekaert noemt zichzelf een 'geamuseerd' observator van de samenleving, al zijn het de mechanismen van menselijke onmacht die hij bij voorkeur observeert. Terwijl Ja ja maar nee nee zich afspeelt in de traphal van een Brussels flatgebouw en de man in de straat portretteert, houdt hij in Kortom zijn blik gericht op de rijke bourgeoisie. Opnieuw draaft een hele resem personages op uit het niets. De schijnbaar banale anekdotes waarmee ze elkaar onderhouden, blijken na verloop van tijd echter schakels van een groter verhaal te zijn. Mechelen ontstond reeds vorig seizoen tijdens het project 'October/Oktobre'. De drie opvoeringen smaakten naar meer. Op het toneel bevinden zich drie zittende vrouwen: Slet, Sloor en Slunze. Ze praten hun eenzaamheid de wereld uit. Ze delen hun geheimen in een schijnbaar gecodeerde taal. Ze wachten Beckettiaans lang o... een volgend slachtoffer misschien. Een man misschien. Uit Mechelen. Misschien.

Muziek en tekst samenbrengen is geen nieuw experiment voor Dito'Dito. Willy Thomas en het Schaarbeekse Les Vils Scélérats maakten samen het prachtige De Nacht vlak voor de Bossen. Vorig jaar nog ging Guy Dermul aan de slag met muzikanten Dett Peyskens en Danny Van Hoeck voor de vermaarde monoloog Liefhebber van Gerardjan Rijnders. De formule sloeg aan en een vervolg kon niet uitblijven : Krijt