Le Vent Nous Emportera

Dat de Iraanse cinema 'alive and kicking' is bewijst www.cinemairan.com. Topics als feminisme en onafhankelijke films tonen aan dat Iran meer is dan de reclamefoto's ons doen geloven. Ook Iran heeft haar eigen Fajr filmfestival, waar vele pareltjes van eigen bodem vertoond worden. Of het hier duivelsverzen betreft is niet gezegd. Wel kan u zichzelf ervan komen overtuigen dat de films die tot bij ons geraken stuk voor stuk sterk staan, zowel qua inhoud als vormgeving. In de maand januari plaatsen we onze beide filmreeksen Grand Cru en New Harvest in het teken van het tweestromenland. Een kans die u niet mag laten passeren om gelauwerde rotten en jonge leeuwen, veelvuldig gevierd op grote festivals, te bewonderen. Zoals daar zijn: Abbas Kiarostami, vader en dochter Makhmalbaf, Jafar Panahi, e.a.

Als een stille wind is de nieuwste Kiarostami langs Leuven gewaaid. Het verhaal gaat als volgt. Een groepje mensen komt aan in Teheran voor een kort verblijf in Stah Dareh, een dorpje in Iraans Koerdistan. De inwoners kennen de reden van hun komst niet. De vreemdelingen hangen vooral rond op het oude kerkhof en ze laten de dorpsbewoners geloven dat ze op zoek zijn naar een schat. Uiteindelijk verlaten ze het dorp zonder gevonden te lijken hebben wat ze zochten. Kiarostami (volgens Humo 'meester in de kunst van het weglaten') bewijst dat hij het nog altijd kan. Deze film was goed voor de Grote Prijs van de Jury (Venetië, 1999).