Ou est la maison de mon Ami?

Dat de Iraanse cinema 'alive and kicking' is bewijst www.cinemairan.com. Topics als feminisme en onafhankelijke films tonen aan dat Iran meer is dan de reclamefoto's ons doen geloven. Ook Iran heeft haar eigen Fajr filmfestival, waar vele pareltjes van eigen bodem vertoond worden. Of het hier duivelsverzen betreft is niet gezegd. Wel kan u zichzelf ervan komen overtuigen dat de films die tot bij ons geraken stuk voor stuk sterk staan, zowel qua inhoud als vormgeving. In de maand januari plaatsen we onze beide filmreeksen Grand Cru en New Harvest in het teken van het tweestromenland. Een kans die u niet mag laten passeren om gelauwerde rotten en jonge leeuwen, veelvuldig gevierd op grote festivals, te bewonderen. Zoals daar zijn: Abbas Kiarostami, vader en dochter Makhmalbaf, Jafar Panahi, e.a.

De kleine Nemadzadeh heeft verzuimd zijn huiswerk te maken in het daartoe bestemde oefenboek, waarop de meester dreigt om hem van school te sturen. Zijn vriend Ahmed neemt dit takenboek dezelfde avond per abuis mee naar huis. Wanneer hij dit merkt gaat hij op zoek naar het huis van zijn vriend in een naburig dorp om het schrift terug te bezorgen. Na een hele zoektocht bereikt hij zijn doel, maar dan is het te laat om nog aan te kloppen. De vriendschap weet echter te triomferen en alle problemen raken opgelost. Met deze film vestigde Kiarostami zijn faam in het westen. Goed voor een Bronzen Luipaard (Locarno, 1989)