Scratching the inner fields

Na de 'mannenproductie' In Spite of Wishing and Wanting (1999), werkt choreograaf Wim Vandekeybus voor Scratching the Inner Fields voor het eerst met een uitsluitend vrouwelijke cast, vijf danseressen en twee actrices. De speelruimte is een inktzwart hol, waar slechts hier en daar lichten opflikkeren. 'Het toneel', schrijft journalist 't Jonck, 'lijkt wel een reusachtige buikholte of een schedelpan die ons een blik gunt in de verborgen krachten die huishouden bij deze zeven vrouwenÕ. Hun bewegingen zijn animaal, instinctief en eerder implosief, het zijn ingehouden lichamen die vanuit een impuls voor even bewegen. De bevreemdende 'soundscape' van Eavesdropper met zijn plotse tempowisselingen, onverwachte dreunen en donderslagen afgewisseld met zacht treurige muziek versterkt het onheilspellende van dit universum.