The show must go on

'Eigenlijk ben ik alleen geïnteresseerd in het niets,' zegt de Franse choreograaf Jérôme Bel. Het is een krasse uitspraak die het werk van deze dansende erfgenaam van Marcel Duchamp ten voeten uit tekent. 'Het niets is het enige dat men niet kan representeren in het theater. Dus heb ik zin om uitgerekend het niet-representeerbare te ensceneren, het niets en natuurlijk ook de dood die er direct mee gelieerd is. Maar van zogauw ik aan de dood denk, voel ik me heel levendig. Dat scherpe bewustzijn van het einde vervult mij van leven.' Zo gaat het ook in zijn nieuwe productie The show must go on: op de scène een twintigtal jonge mensen die weinig meer lijken te doen dan dansen, daartoe aangevuurd door een DJ. Jérôme Bel: 'Ik heb geen decor of kostuums nodig, maar wel mensen. Hoe meer er op de scne staan, hoe beter. Ik kijk graag naar hen. Al deden ze niets gedurende een hele voorstelling, dat zou me niet storen. Want het leven is eindeloos.' Over The show must go on schreef de Volkskrant: 'Bels minimalisme sorteert een maximaal effect. Ondanks de nadruk op stilstand is The show must go on een spetterend, sexy spektakel.'