Brutti, Sporchi e Cattiui

Schitterende italiaanse klassieker en zowat de eerste Italiaanse film die afrekende met het tot dan toe in de Italiaanse film geromantiseerde beeld van de armen, die weliswaar niks hebben, maar wel een soort nobelheid, gemeenschapszin en trots die anderen zouden missen. Aan dit sprookje maakt Scola een einde door het leven van een familie te schetsen, waarin men weliswaar ook niets heeft, maar de nobelheid en de gemeenschapszin zijn ver te zoeken, zeker als er geld in het spel is. Het mooie is nu dat Scola ondanks dit alles duidelijk van deze mensen houdt. Hij neemt geen afstand van ze, hoe lelijk hij ze letterlijk en figuurlijk ook neerzet.
Ettore Scola won de Gouden Palm voor Beste Regie met Brutti Sporchi e Cattivi.