Kristof Van Gestel & Martijn Olie

De perfecte sculptuur lijkt me iets wat je vanuit een klein pakket kan ontvouwen, zodat het ruimte wordt, maar dat je ook kan veranderen en zelfs ook weer gemakkelijk kan opbergen. Als een redenering.
Kristof van Gestel

Kristof Van Gestel (1976) maakt sculpturen. Hij gebruikt huis-, tuin- en keukenmaterialen. Zijn werken zijn eigentijdse verlengstukken van moderne beeldhouwkunst. Van Gestel zoekt opnieuw de grenzen en nuances op van de – al te evidente - autonomie van die moderne beeldhouwkunst. Hij zet zijn sculpturen vaak op wieltjes of maakt ze met tapijt en een haast eetbare kunststof dermate tactiel dat u ze liever zou aanraken dan bekijken. De dingen die hij maakt werken in de ruimte, als lichamen die zichzelf soms ontkennen, maar die keer op keer met hun neus op ruimtelijke feiten worden gedrukt. De sculpturen van Van Gestel vinden ook nooit helemaal hun plek, maar ontpoppen zich keer op keer in nieuwe ensembles.

Martijn Olie (1974) werkt analoog, maar spitst zijn onderzoek meer toe op de architecturale ruimte zelf: het werk is een pion, die een bepaalde plaats of een mogelijke betekenis binnen een tentoonstellingsruimte kan benadrukken. Vaak maakt hij het wordingsproces inzichtelijk aan de hand van wat achtergelaten restmateriaal of sporen van een bewerking. Voor de kijker is dit een ingang om het werk te lezen. Voor het werk zelf wordt de ideële perfectie van een model ontzenuwd. Op die manier presenteert het werk zich als een ruïne van het maken. In STUK confronteren beide kunstenaars hun werk met elkaar en de ruimte.