L'Eclisse

Een paar maanden voor hij aan de opnamen begon van L’ECLISSE, na L’Avventura en La Notte het laatste luik van zijn trilogie van de eenzaamheid‚, filmde de Italiaanse grootmeester Michelangelo Antonioni een zonsverduistering (eclisse) in Firenze. Zijn commentaar: „Plotseling kou. Een stilte anders dan alle andere stiltes. Grauw licht, anders dan alle andere vormen van licht. En dan duisternis. Volledige roerloosheid. Ik dacht maar één ding: dat tijdens een zonsverduistering waarschijnlijk ook gevoelens ophouden te bestaan”. In het fragmentarisch opgebouwde en schijnbaar door het toeval gestuurde L’ECLISSE gebruikt Antonioni de decors (zoals een in aanbouw zijnde
woning) en de locaties (onder meer de Romeinse effectenbeurs) als een volwaardig personage. De jonge Vittoria (rol van Antonioni‚s muze Monica Vitti) breekt met haar jaloerse minnaar om vrij snel een verhouding te beginnen met de even dynamische als cynische beursmakelaar Piero (rol van Alain Delon). Maar over de echte gevoelens van de personages worden we bewust in onzekerheid gehouden. Piero: “Als de beurs je eenmaal pakt, dan word je enthousiast.” Vittoria: “Waar word je enthousiast voor?‚. Er komt geen antwoord.” Daar waar Fellini in La Dolce Vita uit 1960 op een bijna groteske manier commentaar leverde op het zogenaamde economisch mirakel‚ van het naoorlogse Italië, doet Antonioni dat in L’ECLISSE op een cerebrale en verstilde manier. Maar beide films delen wel het gevoel van vervreemding en existentiële doelloosheid.