Muziek in beeld

Q-O2 heeft zeven videasten/cineasten aangesproken om een werk te maken dat zich liet inspireren door de relatie tussen muziek en bewegend beeld. De muziek mocht niet 'dienend' worden opgevat maar moest als vertrekpunt en inspiratiebron worden beschouwd. Dit in tegenstelling tot de gangbare praktijk om muziek als versterking van de beelden te zien. Hoe ontsnapt men aan een eenduidige relatie beeld-geluid? Kiest men voor de mogelijk 'emotionele' weg, waar men zich concentreert op een bepaalde sfeerschepping? Of denkt men in een conceptuele of - zelfs - technische richting?