Parcours 1: Park + Death is certain

Claudia Triozzi is een Italiaanse dame die nu al enige tijd in Parijs woont . Ze danst ons in een open ruimte verschillende scènes voor over wat er zoal kan gebeuren in het leven van een vrouw. Een beetje een gestoorde vrouw misschien, maar o zo herkenbaar. Haarscherp, grappig en vooral verwarrend. Eva Meyer-Keller voegt aan dat avontuur iets bijzonders toe: ze heeft het over de dood, maar op een lichtvoetige manier die u nog niet kende. Het is iets met fruit, dat mogen we al vertellen. U komt naar het onthaal en wij nemen u mee op avontuur..

Park | Claudia Triozzi

Een willekeurige kale ruimte, met daarin een aantal eilandjes. Op die eilandjes staan spulletjes, een tafel met iets wat je niet meteen herkent, even verderop een namaakgrastapijtje op de grond, opnieuw wat spulletjes, haarspelden en nog van die dingen, verderop een ander eilandje, een basketbalring, een stoel, het ruikt vaag naar eten etc.
Op een van die eilandjes blijkt een vrouw te zitten: Claudia Triozzi of haar personage dat we Adina zullen noemen. Wat ze daar precies doet, zal ik u niet zeggen. Laten we het erop houden dat het handelingen zijn die ieder van ons kent, uit het leven van een banale huisvrouw of -man. De bewegingen, de manipulaties van deze objecten zijn grappig maar er is ook iets dwingends aan. Bij momenten lijken de objecten de vrouw te manipuleren. De duur van haar handelingen wordt willekeurig gereglementeerd, bijvoorbeeld door het roken van een sigaret of door een lied dat uit een speler schalt. De ruimte op zo’n eiland kan behoorlijk beperkt zijn, zeker als de voorwerpen de vrouw letterlijk indijken en haar handelingen herleiden tot dwangmatige, schijnbaar ‘lege’ acties.
Een ruimte, spullen en temidden daarvan een vrouw, dat zijn de basisstukken van Park: ‘Onze habitat, alle versierselen die ons omringen, zijn een weerspiegeling van een smaak die verbonden is met het individuele geheugen van een persoon, maar die zich ook voedt in een collectief geheugen. Ik voer een onderzoek naar een direct verband tussen lichaam en object: een soort van installatie die het lichaam als werktuig heeft, en die ik ‘tableaux vivants’ genoemd heb’, zegt Claudia Triozzi zelf over Park.
Park is daarmee een reis in het geheugen van de alledaagse gebruiksvoorwerpen, maar ook een reis naar de wijze waarop een persoon – en meerbepaald een jonge vrouw - deze objecten gebruikt en er op haar beurt soms door aangestuurd wordt.
Het wonderlijke aan Park is dat Triozzi net doorheen het grappig-mechanische karakter van de handelingen ruimte weet te creëren voor een grote melancholie die haar personage lijkt te overvallen. Het is precies in deze bedrieglijke luchtigheid dat Claudi Triozzi zich ontpopt tot een subtiele kroniekschrijver van het (vrouwelijke) lichaam.

Death is certain | Eva Meyer-Keller

Death is certain ontstond vanuit de idee om iets heel eenvoudig en toegankelijk te maken. Ik had een grote interesse in sprookjes omdat ze een enorme ruimte laten voor projectie en omdat deze projectie essentieel lijkt om ze te vatten. Sprookjeslogica werkt immers een beetje anders: objecten worden gepersonifieerd. Bomen kunnen bijvoorbeeld spreken. Net zoals sommige mensen beginnen te praten tegen hun auto of hun computer.
Ik wil louter een katalysator zijn voor het publiek. Ik creëer kleine tafereeltjes en de rest wordt ingevuld door de verbeelding en de fantasie van de toeschouwer.
Want voor mij is een performance niet alleen wat je doet ,maar ook hoe het gepercipieerd wordt.
In grote lijnen:
Ik denk,
En dan doe ik iets
En ik kijk naar wat ik heb gedaan
En welke impact het heeft op de toeschouwer.
Eigenlijk is het publiek de belangrijkste factor om een voorstelling zin te geven. Ik gebruik alleen heel onschuldige objecten, die iedereen thuis heeft in de keuken, in de gereedschapskist of die je kan kopen in de supermarkt. Iedereen weet hoe het voelt om een mes, een haardroger of een strijkijzer in z’n hand te houden. Maar ik probeer geen keuken op het podium na te bouwen. Eerder introduceer ik deze voorwerpen op het podium en laat ze zijn waarvoor ze staan. Doorheen de voorstelling krijgen ze nieuwe eigenschappen of hun eigenschappen veranderen... in ons hoofd kunnen ze foltertuigen worden...
Death is certain blijkt uiteindelijk te gaan over moord en dood, omdat elk levend wezen er al eens aan gedacht heeft en er al ervaring mee heeft, op persoonlijk vlak, uit het nieuws, van films ...
Maar ik doe niemand pijn ... het is slechts de fantasie die het wreed maakt...”

Eva Meyer-Keller