Parcours 2: Infinite Temporal Series + El Eclipse de A.
Elk parcours is een avontuur en Infinite Temporal Series is dat zeker: het is een labyrint, kamer na kamer, waarin u zit of rondloopt, en kijkt. Naar dansers die kortbij u dansen, maar u ziet ook de andere kamers, en de andere mensen die kijken. Of was u dat zelf? Ga maar kijken. En als u dat gezien heeft, dan komt u samen met Amaia Urra terecht in een zonsverduistering. Daarin verdwijnt niet alleen de zon, met de zon ontglipt ons ook de tijd.
Infinite Temporal Series | Prue Lang
Prue Lang is bij het publiek van het Ballett Frankfurt vooral bekend als de virtuoze performer uit voorstellingen als Endless House of Woolf Phrase. Infinite Temporal Series is een van de installaties die ze, aangemoedigd door William Forsythe, zelf maakte onder de vlag van het bekende gezelschap.
Centraal in Infinite Temporal Series staat de relatie tussen performer en publiek; kijken en bekeken worden, de nabijheid van lichamen, de wrijving in de lucht die een beweging veroorzaakt. Een ervaring die je als toeschouwer doorgaans niet zo intens beleeft in een klassieke theateropstelling.
Om die nabijheid te beklemtonen ontwierp Lang een labyrintachtige installatie, geïnspireerd op de ineengevlochten structuur van Jorge Luis Borges’ verhalen. Het labyrint van Prue Lang is een rij van vijf kamers, met elk een venster dat een doorkijk biedt naar de volgende ruimte. Negen dansers bewegen zich doorheen de kamers, maar ook de toeschouwers kunnen vrij rondwandelen of zich op de bank zetten, en zo zelf hun perceptie of “tijdvenster”, zoals Lang het graag noemt, bepalen. Want naast wat er in “hun” kamer te zien is, wordt hen door de vensters ook een blik gegund in de andere ruimtes. Zo ontstaat een bevreemdend samenspel van sensaties, die van de ervaren nabijheid van dansers in beweging, en de voortdurende noodzaak te verifiëren of de bewegingen die we vanuit onze ooghoeken verderop - in de andere kamers - zien, spiegelingen zijn van de beweging vlakbij, varianten, ontdubbelingen etc. Sensatie en blik gaan samen, spreken elkaar tegen, prikkelen tot steeds opnieuw kijken, anders kijken en je verplaatsen.
El Eclipse de A. | Amaia Urra
“Eten voor de televisie is erg populair, zeker in Spanje. Met onze familie aten we altijd samen voor de tv. De dialogen in de film waar we naar keken leken onze eigen conversatie te vervangen. Tijdens het maken van de voorstelling, was ik gefascineerd door de relatie die zich ontwikkelt tussen de realiteit van de kijker en de fictie van de tv.Ik wou tegelijkertijd de zeer subjectieve waarneming die wij van tijd hebben begrijpen, bevragen en verstoren.Waarom verwarren we altijd de begrippen ‘tijd’ en ‘bewe-ging’? Ik wou onze lineaire, van-links-naar-rechts interpretatie van de feiten bevragen. Hoe verdelen we ze in temporele sequensen met een begin en een EINDE. Omkeerbaar(heid) of onomkeerbaar(heid) ?Aan de basis van dit werk lag ook de ontmoeting met de film L’Eclipse van Antonioni. Door deze film meermaals te bekijken werd impliciet de vraag gesteld naar de kijker die zich toeëigent wat hij ziet; men kan zich meester maken van een film door hem te bezitten op video of op DVD, en misschien ook eenvoudigweg door hem te bekijken. Het is alsof de maker van de film zijn rechten verliest of afstaat aan de kijker.”
Amaia Urra
