Une femme est une femme

Het werk van Jean-Luc Godard is vaker - en dat van in het begin van zijncarrière - een commentaar op, analyse van, kritiek op of hommage aanandere films of aan het filmmedium zelf dan een op zichzelf staand,autonoom filmverhaal. Zo werd UNE FEMME EST UNE FEMME door deeigenzinnige regisseur omschreven als een hulde aan de traditioneleHollywood-musical. Dat belette nochtans niet dat er hier niet echtgezongen of gedanst wordt en dat het onderwerp - stripper Angela (vertolkt door Godard's toenmalige muze en kersverse echtgenote AnnaKarina) wil een kind, maar als haar vriend Emile (rol van Jean-ClaudeBrialy) dat niet ziet zitten, wendt ze zich tot zijn beste vriend Alfred (rol van Jean-Paul Belmondo) die terzake minder problemen maakt - nooit in aanmerking zou genomen zijn voor zo‚n grote Amerikaanse publieksfilm
De film barst van de cinefiele referenties en inside-grapjes, zoals: deachternaam van Alfred blijkt Lubitsch te zijn; Angela laat horen dat zein een musical met Cyd Charisse en Gene Kelly wil meespelen; Alfred komtop een bepaald moment Jeanne Moreau tegen en vraagt haar hoe het metJules en Jim‚ gaat, niet toevallig de titel van de film die ze indatzelfde jaar 1961 met Truffaut draaide; dezelfde Alfred laat ook horendat hij de uizending van A Bout de Souffle op televisie niet wilmissen en dat is dan weer de debuutfilm van Godard waarin Belmondo demannelijke hoofdrol speelde. Opmerkelijke stijlingrepen, zeker voor eenmusical-hommage, zijn verder nog dat Godard regelmatig de geluidsband(met onder meer de score van Michel Legrand) laat uitvallen‚ en ook nogdat hij zijn personages soms laat converseren‚ via allerlei boektitelsdie zij elkaar tonen.