Een trilogie over de zin en onzin om dans als werk te beschouwen

Wanneer een artiest geen overheidssubsidies krijgt voor zijn kunst, moet hij gaan werken. In NO MONEY, NO LOVE, deel één van zijn swingende trilogie Perform Performing, die het midden houdt tussen dans en stand-up comedy, berekent de Duitse choreograaf Jochen Roller hoeveel een dansvoorstelling eigenlijk kost. Hij komt tot de vaststelling dat hij verschillende andere jobs moet aannemen om als danser te kunnen blijven verder werken. Roller demonstreert echter hoe je tijdens de werkuren – zij het als H&M-verkoper, call center-bediende of arbeider aan de lopende band – toch een dansvoorstelling kan ontwikkelen.

In deel twee ART GIGOLO stelt Roller als een managementconsulent de economische relevantie van dans en het concept van overheidssubsidies in vraag. Hoeveel belastinggeld wordt er weg gedanst? Waarom moet kunst gesubsidieerd worden? Hoe kan een danser verantwoorden wat hij doet?

In het derde deel van zijn trilogie THAT’S THE WAY I LIKE IT vraagt Roller zich af wat er zou gebeuren als de maatschappelijke vraag voor kunst daalt en subsidies afgeschaft worden. Hij tracht op deze existentiële vraag te beantwoorden door in een film de dialoog aan te gaan met vijf Duitse belastingbetalers met dezelfde naam als hij: Jochen Roller.