We Zijn Alleen: Twee Monologen

Locatie: STUK Labozaal

Jeroen Lenaers en Janne Desmet studeren woord aan het Lemmensinstituut, Leuven en schreven allebei een monoloog als examenopdracht. Jeroen Lenaers Een verhaal over kinderlijk geluk in een onbegrijpend landschap. Over wat er zou gebeuren als de bomen het voor het zeggen hadden. ik wil klimmen ik heb geluk het zal die sapstroom wel zijn... Janne Desmet Omdat we ook zijn wat we zijn kwijtgeraakt. Zuster marie eva bossuyt, belooft u aan god gehoorzaamheid, kuisheid en armoede iedereen kijkt eva aan en wacht op haar ja de geestelijke wil zijn vraag nog eens stellen maar eva onderbreekt Hiermee begint het verhaal van eva bossuyt, haar bijna non zijn. Dat bijna zijn iemand of niets meer zijn brengt ons terug naar alles wat eerder was. De drang om niet alleen te zijn is er bij eva vanaf dag één ze schreeuwt zo hard dat ze voortdurend wordt vastgepakt ze kakt zoveel dat ze constant wordt ververst ze weigert de fles zodat ze aan de borst mag blijven liggen Tijdens deze monoloog is er niet meer dan eva, het geloof, de onderwerping en u.