Zeropoint

Eerst moet je je geheugen verliezen, al is het maar bij stukjes en beetjes, om te beseffen dat geheugen ons leven bepaalt. Leven zonder geheugen is geen leven. Ons geheugen geeft ons verbanden, is onze rede, ons gevoel, zelfs ons handelen. Zonder geheugen zijn wij niets...(Ik kan alleen maar wachten op de totale amnesie, de enige die een geheel leven kan uitwissen, zoals bij mijn moeder gebeurde...) – Luis Buñuel

Inspiratiebron voor Zeropoint was het werk van neuroloog Oliver Sacks over het syndroom van Korsakov, een neurologische aandoening die in een eerste stadium het kortetermijngeheugen van de patiënten aantast en later ook hun fysieke mogelijkheden. Het verlies van het kortetermijngeheugen houdt een verlies van de werkelijkheid in. Als antwoord op de niet aflatende menselijke drang onszelf een plaats te geven in deze wereld, gaan mensen die aan Korsakov lijden, de informatie rondom hen voortdurend opnieuw interpreteren. Zonder een concreet heden is er immers geen toekomst noch een manier om verder te gaan dan het punt waarop we ons bevinden, the zeropoint, het nulpunt.

In Zeropoint bestaat de wereld van Korsakov uit zes personen, hun muziek, bewegingen, licht, decor en stemmen. Dit zijn de elementen waarmee gegoocheld wordt en die steeds opnieuw geïnterpreteerd worden om zo de steeds veranderende werkelijkheid definities toe te kennen.