Door mijn schuld

Vijftien jaar zou Jean Genet schrijven aan Le Bagne (Het Strafkamp). Hij dacht dat het – als hij het zou kunnen afronden - zijn beste stuk zou worden. Aan het thema van het strafkamp en zijn geheime rituelen besteedde hij duizenden pagina’s, in de vorm van proza en poëzie. Sommige delen schreef hij neer als filmscenario of als theaterstuk.

SKaGeN gaat aan de slag met theatrale beelden en teksten uit dat (nooit verfilmde) scenario uit 1954 en hertaalt die tot de theatervoorstelling Door mijn schuld. In Le Bagne vertelt Genet o.m. het verhaal van een jonge beruchte crimineel, Forlano, die veroordeeld wordt tot levenslange dwangarbeid. Bij zijn aankomst wordt hij door de andere gevangenen aanbeden én verguisd voor zijn roemruchte misdaden. Uiteindelijk wordt hij ten onrechte veroordeeld voor de moord op een bewaker. Forlano, de man die verwacht, aanbeden en geofferd werd. Waarom? En wat vertelt ons de gesloten gemeenschap binnen de gevangenis over onze maatschappij? Een vette kluif voor SKaGeN, lijkt ons.

‘Het strafkamp staat midden in een woestijn, eerder met keien dan met zand. Bijvoorbeeld een enorme vlakte die geroosterd is door de zon. Geen enkel grassprietje kan er groeien. De camera moet de keien heel precies fotograferen, met hun fonkelende facetten die mica bevatten. Men moet kunnen tonen dat het strafkamp zich midden in een perfecte, minerale, gekristalliseerde dorheid bevindt. Het weer is er altijd hetzelfde. Het regent nooit. Behalve wanneer ik het aanduid, was er nooit onweer. Geen dieren ook, behalve vliegen. Op sommige momenten vormen ze zelfs dikke, enorme zwarte wolken.’ (Jean Genet)