Innocence

Het deksel wordt van de doodskist getild. Iris, een meisje van zes, komt springlevend tevoorschijn. Rondom haar staan meisjes van haar leeftijd, allemaal in het wit gekleed, allen met vlechtjes in hun haar. Ze leiden het meisje mee naar haar nieuwe wereld : vijf grote huizen op een sprookjesachtig domein dat ze niet meer mag verlaten. De enige volwassenen zijn de kuisvrouwen en twee leraressen. Gehoorzaamheid gaat voor alles. De lessen op school beperken zich tot ballet en biologie. Iris klampt zich aanvankelijk vast aan Bianca, het oudste meisje van haar groep en vindt langzaam haar draai in dit vreemde internaat. Maar er is één ding dat haar fascineert: iedere avond om negen uur weerklinkt er een ondergronds gerommel en verlaat Bianca het huis om een geheime vergadering bij te wonen. De volgende dag wil Bianca niets zeggen over waar ze is geweest en met wie. Op een avond volgt Iris haar naar het grote landhuis. Ze treft het helemaal verlaten aan. Zelfs Bianca schijnt in rook te zijn opgegaan…
Innocence is van de hand van 'mevrouw Gaspar Noé', het enfant térrible van de nieuwe Franse cinema en de ongekend fraaie fotografie is van Benoît Debie die ook tekende voor Irrévisible. Niet verrassend dan dat de openingsscènes van beide films sterk op elkaar lijken: de aftiteling staat vooraan en de geluidsband staat vol duistere geluidsgolven. Maar daar eindigt de vergelijking dan ook. Innocence heeft een voortdurende maar geweldloze dreiging die veel langer nazinderd dan het brute geweld van Noé's film.