Moeder Dao, de schildpadgelijkende

Moeder Dao is samengesteld uit fragmenten van documentaires en propagandafilms die Nederlanders tussen 1912 en 1932 maakten in Nederlands-Indië. Beelden van de rijke koloniale overheersers worden afgewisseld met beelden van de uitgebuite inheemse bevolking, en geven zo een onthutsend beeld van de koloniale verhoudingen in Nederlands-Indië. Maar door de poëtische montage spreekt ook een bepaalde mildheid uit de film. Het oorspronkelijk geluidloze materiaal wordt begeleid door een klanktapijt dat oud-Javaanse en moderne Indonesische gedichten combineert met liederen van de Toraja's, de Sundanezen en de inwoners van Nias. Die laatsten leverden ook de titel: volgens de bewoners van het eiland Nias schiep moeder Dao de aarde. De kromme horizon die ze vanaf hun eiland waarnemen zorgde voor de vergelijking met een schildpad.