The Last Supper

De vijf bewoners van een studentenhuis in een Amerikaanse universiteitsstad hebben de goede gewoonte om elke zondagavond een vreemde uit te nodigen en tijdens een copieuse maaltijd uitvoerig te discussiëren over de politiek, de maatschappij, het leven. Hoewel er interne meningsverschillen zijn hebben de vijf een uitgesproken links-liberale oriëntering. Wanneer een geplande gast plots afzegt, neemt een vriendelijk ogende boerenjongen diens plaats in. Wanneer blijkt dat die de Holocaust een verzinsel van de joden vindt en Hitler toch wel sympathiek, breekt er een hevige ruzie uit die eindigt in een handgemeen en... een dode gast. Een ongeluk, maar was het ook een misdaad? Een heftige discussie barst los. Mag je neo-nazis -en dus potentiële massamoordenaars- vermoorden? De zondagavonden in het studentenhuis zullen nooit meer dezelfde zijn...

De subtiele zwarte humor in de debuutfilm van Stacy Title (die daarvoor de Oscar-genomineerde kortfilm Down on the Waterfront maakte) werd niet door iedereen gesmaakt. De New York Times beschuldigde haar ervan dat ze "just may have succeeded in making Patrick J. Buchanan's favorite movie of the year" hoewel de film eigenlijk hoegenaamd geen politiek standpunt inneemt en enkel de (in)tolerantie van beide partijen op de korrel neemt. Jaren na zijn release heeft de film een cultstatus opgebouwd.