Armarium Mortis

Stelt u zich voor: een kast vol oude verhalen, met flarden nooit gebruikte teksten en materialen. Stelt u zich voor dat plots een deurtje van die kast openwaait en wat er dan allemaal uittuimelt. In het geval van Eric De Volders kast van de dood kan dat van alles zijn: ‘loslopende gedachten, achterovergevallen beelden, verloren gelopen objecten, afvallige teksten, scheven muzieken, onpasselijke kostuums, verstikkende petit’s histories, ontwortelde personages, onvolledige herinneringen, een paar halve woorden, marginale scènes, versleten poppenkastbeelden, onmogelijke scenario’s, doodgelopen acties...’

Het typische De Volder-universum wordt dit keer tevoorschijn getoverd door een groep jonge acteurs waarvan het merendeel nog nooit eerder met hem werkte. Wonderlijk hoe ze tegelijk een verfrissende versie van dit universum weten te creëren en tegelijk bijna meer Devolderiaans zijn dan de meester zelve. Lichtvoetig en toch intreurig zoals alleen hij dat kan.