Au nom du père
Dubbelspel presenteert twee keer nieuw werk van Eric De Volder, een van de meest authentieke theatermakers die Vlaanderen rijk is. De Volder heeft een hoogst bijzondere vorm van theaterexpressionisme ontwikkeld op zijn Gentse
zolder. Grotesk geschminkte acteurs, die een merkwaardig Vlaams spreken, meer kunsttaal dan dialect, lijken eerder over de scène te zweven dan te lopen, in lichtontwerpen die op dezelfde contrasten drijven als de kleuren op de gezichten. Spookgedachten en familiegeheimen laat hij opdoemen uit het duister. De vertelling is schijnbaar naïef, maar net daardoor grijpt ze naar de keel.
In Au Nom du Père maakt hij ook de acteurs van het Antwerpse Toneelhuis deelachtig aan zijn leefwereld. De Volder: ‘Au Nom du Père vertelt het uitsterven van een geslacht en flitst over en weer naar de belangrijkste figuren uit de voorbije generaties die in het verleden de kiem van een familiedrama in zich droegen. Het spel wordt gespeeld door een groep spelersdie als manipulateurs een aantal levensgrote en grotesk-realistisch uitziende poppen manipuleren. Dit verhaal begint als het ware in een soort oud-testamentisch aards paradijs en eindigt in een doodlopend aards heden wanneer de laatste afstammelingen van een geslacht zich blijken te willen gedragen als Adam en Eva, God en de Duivel...’
...'Au Nom du père is een aangrijpende abstractie van een actueel gezinsdrama.' Liv Laveyne | De Morgen 13/12/05
....'Au Nom du père is simpelweg prachtig. En dan hebben we het niet alleen over de esthetiek: de grime, de fraaie belichting, het hypnotiserende tempo. De Volder vindt een evenwicht tussen klucht en tragedie. Hij schakelt van zwarte humor naar romantiek, van bevreemding naar ontroering'... Mark Cloostermans | De Standaard 12/12/05
