Colours may fade

Garaio Esnaola zijn namen die bij het Belgische publiek misschien een belletje doen rinkelen als we hen koppelen aan Sidi Larbi Cherkaoui. Dudley was een van de opgemerkte performers in Cherkaouis FOI, Diaz de Garaio Esnaola maakte samen met Cherkaoui, Damien Jalet en Luc Dunberry het absolute pareltje D’Avant dat twee jaar geleden in Leuven te zien was.

Colours May Fade is intussen de vierde samenwerking tussen Dudley en Diaz de Garaio Esnaola. Hun verlangen om een eigen verhaal te vertellen met muziek heeft geleid tot het ontwikkelen van bijzondere vocale mogelijkheden. In Colours May Fade zien we twee mensen geïsoleerd van de buitenwereld, die hun eigen taal uitvinden. Tijd en ruimte verliezen elke betekenis, onze perceptie wordt in het ootje genomen, Kafka is niet ver a Scenograaf Rufus Didwiszus plaats de twee personages immers in een kamer die met een hoek van 90° gedraaid is. Dit betekent dat het publiek de actie in de ruimte volgt als een camera die van op het plafond naar beneden kijkt. Of toch niet…