Fragmenten

‘Laatst liep ik door een park in New York. Er was daar een uitlaatplek voor honden, een dog-run. Op een bankje zaten een blanke

jongen en een Aziatisch meisje; zij droeg een groene jurk, hij was gekleed in iets blauws. Af en toe zeiden ze iets tegen elkaar en dan een tijd weer niet. Zij gooide steeds opnieuw een stok weg voor een klein hondje. Het hondje rende onbedaarlijk achter de stok aan, bracht hem terug en wachtte rustig op de volgende worp. Ik zag de twee op de rug. Ze waren heel vriendelijk en rustig met elkaar in gesprek. Ze hadden de tijd voor elkaar, op deze mooie zomerse namiddag, in dit park in New York.’ Olivier Provily

Met Fragmenten waagt de jonge Nederlandse regisseur van Tunesische origine, Olivier Provily, zich voor het eerst aan de grote theaterzaal. Hij portretteert de mensen als een fotograaf die zijn filmrolletje kwijt is en zijn herinneringen driedimensionaal uittekent. Observaties van eenvoudige momenten van geluk worden doorkruist met beelden van mensen die het geluk verloren zijn. Mensen die het land niet in mogen of uit moeten; mensen die Nederland hun thuis mogen noemen maar doodongelukkig zijn. Schoonheid en poëzie naast het lelijke of afschrikwekkende. Fragmenten biedt een troostende blik op onze gefragmenteerde werkelijkheid en zoekt naar nieuwe, positieve mogelijkheden voor de mens.