Het Rijksadministratief Centrum

Twee jaar geleden werd het Rijksadministratief Centrum (RAC), het grote grijze kantorencomplex tussen Madou en de Kongreskolom in Brussel, eindelijk ontruimd. Dit betekende het einde van een futuristische illusie van project-ontwikkelaars en politici, die op 6 hectaren, een stad-in-de-stad wilden bouwen (het had zelfs een eigen postcode). De eerste fundering van dit reusachtige kantoorcomplex dateert van net na Expo'58. De volkswijk Bas-Fonds werd neergeslagen, 700 families werden onteigend in naam van de modernisering. De bouw van het megalomane complex zou 25 jaar duren, tijdens de hoogdagen van het RAC werkten er duizenden ambtenaren, Walen en Vlamingen vredig naast elkaar. Maar de federalisering van de staat heeft een punt gezet achter de centralisatiedroom. Door een wending in de geschiedenis werd dit symbool van moderniteit, waar langer aan dan in gewerkt is, volslagen nutteloos. Cantraine gaat in zijn documentaire op zoek naar de vervlogen glorie van het RAC. Hoe heeft men geleefd en gewerkt in deze futuristische ambtenarenstad? Kaderleden, bedienden, arbeiders, keukenpersoneel vertellen...
Toegegeven, Het Rijksadministratief Centrum is niet meteen de meest sexy titel voor een documentaire, de franse titel La vente des bijoux komt al wat meer in de buurt om de fascinatie die Cantraine heeft voor dit complex te beschrijven. Eén die hij deelt met menig architect, socioloog en ambtenaar. Deze plek ademt de geschiedenis van België en Brussel uit en blijft onderwerp van stadsplanning. Enkele jaren geleden brachten initiatieven van ondermeer Cinema Nova en Xavier de Geyter als PleinOPENair en het MapRAC-weekend het Centrum ook buiten Brussel opnieuw in de aandacht. Yves Cantraine draagt met deze documentaire zijn steentje bij. Via de getuigenissen van mensen die het gebouw van binnen kennen, confronteert Cantraine plan en dagelijks gebruik. Cinema ZED brengt zo Brussel (of is het België) naar Leuven.