Pingpong

Paul is nog maar een tiener wanneer zijn vader zelfmoord pleegt. Hij ontvlucht het ouderlijke huis en belt aan bij zijn oom en tante, een beleefde uitnodiging op de begrafenis opvattend als een uitdrukkelijk verzoek. Voor ze het goed en wel beseffen beloven tante Anna en oom Stefan hem voor onbepaalde tijd een slaapplek. Hun eigen zoon, Robert, probeert zich ondertussen voor te bereiden op een
toegangsexamen voor het conservatorium. Wanneer oom Stefan onverwachts op zakenreis vertrekt naar Madrid, ontstaat er tussen Paul en zijn tante een ongezonde relatie van verleiding en afwijzing.

Deze ietwat wrange coming of age-film Pingpong is de eerste langspeelfilm van Matthias Luthardt, die voordien zijn sporen al had verdiend als documentairemaker. Zo werd zijn documentaire Menschen brauchen hobbies genomineerd voor een Zilveren Wolf op het IDFA festival in Rotterdam. Dankzij de hermetische en hyperrrealistische sfeer die Luthardt naar het scherm brengt, neemt hij zijn verdiende plek in in de Berlijnse school.
Pingpong won onder meer de Young Critics Award op het Filmfestival van Cannes (2006).