Stranger than fiction

Harold Crick is een oersaaie belastingsinspecteur die z’n leven leidt volgens een mathematische routine: altijd op identiek hetzelfde moment opstaan, altijd dezelfde bus nemen, altijd dezelfde dingen doen op het werk. Karen Eiffel is een depressieve schrijfster met een writer’s block. Ze weet niet wat te doen met haar nieuwste hoofdpersonage: de oersaaie en inschikkelijke belastinginspecteur... Harold Crick. Die laatste wordt zich bewust van Karen wanneer hij plots een vertelstem hoort die in voice-over zijn leven observeert. Alles wat Crick doet, wordt simultaan naverteld door een mysterieuze vrouwenstem die alleen hij kan horen. Terwijl Crick probeert te achterhalen wie het verhaal van zijn leven aan het schrijven is, hoort hij op een dag de onheilspellende woorden "Harold wist nog niet dat hij spoedig zou sterven." Hoog tijd voor Harold om in actie te schieten: hij roept de hulp in van een literatuurprofessor om Karen van een alternatief einde te overtuigen...Deze schitterende film haalde verbazend genoeg de Belgische bioscoop niet. Aan de unaniem lovende kritieken zal het niet gelegen hebben. Wellicht heeft de onbekendheid van hoofdrolspeler Will Ferrell er iets met te maken. In tegenstelling tot in de VS doet deze lolbroek uit Wedding Crashers en Talladega Nights bij ons geen zalen vollopen. Nochtans, Stranger Than Fiction doet voor Will Ferrell wat The Truman Show voor Jim Carrey heeft gedaan: het gaf hem een kans om het publiek te imponeren met een eerder onaangeboord acteertalent. Ook Emma Thompson en Dustin Hoffman zijn prima op dreef. Stranger Than Fiction werd genomineerd voor de Golden Globes (Will Ferrell) en won de Award for Best Screenplay van het National Board of Review.