Titanen-trilogie : DAKHEMELRUIMTE
Met gepaste trots! MONK presenteert u het sluitstuk van de onderneming. De optelsom. Tijd voor de grand finale: de trilogie. Twee toneelteksten en een passend slot. Pauze gegarandeerd. Dames en heren, voor U in dit theater: Colinda! Renée! Ron! Lowie! Henk de Boer! God! Herenigd op het Dak. Kibbelend in de Hemel. Verloren in de Ruimte. Nu met conclusie! Ter lering en vermaak! DAKHEMELRUIMTE.
1) DAK In een decor van typisch Hollandse bedrijventerreinen, tussen reepjes momunentenzorgnatuur zien we Ron, Lowie, Colinda en Renée. Vier oude vrienden. Wachtend op de vijfde die dit allemaal georganiseerd heeft. Dit feestje. Deze… reünie. Want dat is het dan toch als je elkaar twaalf jaar niet hebt gezien. Vier ex-titaantjes, wachtend op het dak van de bedreigde dijkwoning van de vijfde, de gastheer, Henk de Boer. - Het was toch een feestje? Wel een klein feestje dan. - Ja, in de uitnodiging stond ook dat het maar een klein feestje was. Een piepklein feestje. - Nou, rare boel. Zitten we niet in het verkeerde huis? Er is echter maar één huis op de Scharreldijkseweg. In dat laatste stukje polder. Waar je je met de nodige fantasie (ogen halfdicht knijpen en beslist niet naar de horizon kijken) in een landschapsbeschrijving van Grönloh waant. Dan maar drinken. De koelkast staat in ieder geval vol (dat dan weer wel). En wachten op Henk – Henk komt vast wel.
2) HEMEL Terwijl beneden, in het aardse tranendal de onvermijdelijke hoe-lang-is-het-nou-geledens en de wat-doe-jij-nu's de revue passeren, zit Henk ondertussen een beetje beduusd om zich heen te kijken in Gods wachtkamer. Alle twintigste-eeuwse feministische bespiegelingen ten spijt: God is een man in dit verhaal, dat is duidelijk. Hoewel er ook in de hemel wel het een en ander aan reorganisatie heeft plaatsgevonden ten faveure van het democratische model, en het voor Hem niet mogelijk is dit zonder een krachtterm hier en een verwensing daar te aanvaarden, zien we in het begin nog een tamelijk goedgeluimde schepper. Die zich verheugt op een Goed Gesprek. Maar terwijl Hij zichzelf graag neerzet als het type gevoelige jongen, zou Henk Henk niet zijn als ie het niet voor elkaar zou krijgen om het goddelijke humeur te vergallen. Middels een aantal welgemeende scheldkanonnades. Mede aan het adres van de Schepper zelf.
3) RUIMTE De bonus. Centraal staat de vraag: wat gebeurt er met Henk? Doen de hemelse Vaderlijke Vermaningen die 'm na zijn nihilistische statements ten deel vallen hem met een klap terug op zijn feestelijke dak belanden? Kan de reünie nu dan eindelijk beginnen? De barbecue ontstoken worden? Valt voor iedereen de maatschappelijk opgebouwde last van de schouders en bouwen zij die dijkwoning eindelijk om tot het piratenschip waarmee wij allen – ook de grootste cynicus, Machiavellist, mensenhater, kapitalist, dierenbeul, projectontwikkelaar – onze kindertijd wegdromen?
