Annie Hall

Alvy Singer is een hypochonder die alle mensen om zich heen met een nooit aflatend scepticisme en cynisme bekijkt en volledig neurotisch door het leven gaat. Op een dag leert hij de nachtclubzangeres Annie kennen. Hij is meteen dolverliefd en, tot zijn grote verbazing, zij ook. Ze lijken voor elkaar gemaakt en besluiten te gaan samenwonen. Maar zal Alvy erin slagen om eindelijk te leren genieten van het leven en van zijn relatie?
De eerste komedies van Woody Allen, zoals Take the Money and Run (1969) en Love and Death (1975), waren eerder burlesk en satirisch van aard. Annie Hall (1977) situeert zich in Allens oeuvre als het begin van de meer psychologisch diepgravende komedies, waarin hij zichzelf opvoert als het prototype van de neurotische en eeuwig twijfelende joodse intellectueel. De film kan, zoals andere Allen films, zelfs als een semi-autobiografische bloemlezing beschouwd worden, aangezien Allens relatie met hoofdrolspeelster Diane Keaton (echte naam Diane Hall) slechts een jaar duurde en ze - net als Annie in de film - vijf keer per week een psychiater zag. Allen zegt zelf in de film dat een verhouding "zoals een haai is; het moet voortdurend vooruitgaan, anders sterft het." - een betere samenvatting voor Allens leven en werk kan je nauwelijks bedenken. Annie Hall werd zowel door het publiek als door de critici gesmaakt en luidde een tijdperk in van meer intellectuele en doordachte komedies in de geschiedenis van de Amerikaanse film. Alhoewel Allen psychologische drama's begon te draaien, zoals Interiors (1978) en Manhattan (1979), blijft Annie Hall één van zijn meest homogene films die terecht een hele rits prijzen in de wacht sleepte. (bron: www.ledoux.be)
Annie Hall betekende de grote doorbraak voor Woody Allen en won onder meer de Oscar voor Beste Film, Beste Regie, Beste Actrice en Beste Scenario.