Der Letzte Mann

Het leven van een oudere man draait volledig rond zijn job als portier van een luxueus hotel. Hij geniet zichtbaar van het prestige dat deze baan hem biedt, hij geniet respect in zijn buurt en leidt een waardig leven. Zijn wereld stort ineen wanneer hij op een dag vervangen wordt door een jongere portier en verplaatst wordt naar de toiletten. Om de schande nog groter te maken, wordt hij gedwongen zijn uniform, het symbool van zijn prestige, in te leveren.
Der Letzte Mann is een uitstekend voorbeeld van het Duitse expressionisme en is een tour-de-force van cameratechnieken en visuele verkenning van het medium. De bekendste scène in dit opzicht is ongetwijfeld de droomsequentie waarin een dronken Emil Jannings probeert van een koffer te balanceren op één hand. Het gebruik van vervormde lenzen, vergrotingen en bizarre hoeken om de innerlijke staat van een personage weer te geven, was ongezien voor die tijd. Karl Freund, de cameraman, zou later naam maken met Metropolis. Der Letzte Mann is ook bekend omdat de film maar één tussentitel heeft (die anders overvloedig werden gebruikt). In die titel wordt uitgelegd dat de scenarist (Carl Mayer) medelijden kreeg met het hoofdpersonage en er daarom een happy end aan toevoegde.