René

Aardappelen koken, en ze daarna nog opeten ook. Met smaak. Ik zou zelf zeggen, met zeer veel smaak. Eten uit honger doet lekkere dingen lekker smaken. Nu taart eten in plaats van aardappelen? Ik denk er niet aan. Men eet geen taart wanneer men honger heeft. Ik zou alleen maar mogen eten uit honger. En toch eet ik soms taart, of andere zoetigheden die men niet eet uit honger. Hoe komt dat toch, dat ik die onnodige dingen niet kan laten? Of zijn ze misschien toch nodig. Men heeft geen honger, maar men heeft goesting, zegt men dan. Misschien zijn die dingen die men niet uit honger eet maar wel uit goesting ook levensnoodzakelijk? Die vraag heeft blijkbaar te maken met de vraag: moeder waarom leven wij? Wij eten aardappelen om koekskes en taart te kunnen eten. Ziedaar. Zo klaar als zonnewater.’ René Heyvaert

Na zijn vorige succesproductie Aalst, geïnspireerd op het familiedrama in de gelijknamige stad, maakt Pol Heyvaert nu eenvoorstelling over architect en beeldend kunstenaar (en oom) René Heyvaert, die pas na zijn dood bekend werd. Tijdens zijn levenschreef hij veel brieven, over zijn rol als mens en als kunstenaar in de maatschappij. Brieven waarin hij nadacht, maar ook klaagde over zijn slechte gezondheid en over wat voor eenzame sukkelaar hij wel was. Dit brievenmateriaal werd herwerkt door PaulMennes en Pol Heyvaert zelf. De voorstelling wordt een auditie naar de ware René, maar schetst tegelijk een portret van een eigenzinnig man met verschillende gezichten en persoonlijkheden.

www.campo.nu