Do Animals Cry
Zo begint het: mensen in pyjama en op slippers die hijgen. Een gezin – is het echt een gezin? – dat rustig verzuurt. Ze rommelen wat aan in verschillende poses: vader, moeder of kind. Ze heten Frank en Frankie-Boy, Frankie-Fucker, Little Shit of Honey. In de spelletjes die ze spelen, verdedigen ze elk hun recht op achteruitgang, slaapwandelaars-blindheid en verborgen zwaktes. In een kamer gevuld met herinneringen worden dromen en teleurstellingen uitgewisseld.
In Do Animals Cry verkennen Meg Stuart en haar performers de beschavingsmilitie die familie heet. Een bewogen reünie.
Klara-interview
www.damagedgoods.be
choreografie: meg stuart | gecreëerd met en uitgevoerd door: Joris camelin, alexander Jenkins, adam linder, anJa
müller, kotomi nishiwaki, frank willens | dramaturgie: bart van den eynde | muziek: hahn rowe | scenografie: doris
dziersk ism rita hausmann | kostuums: nina gundlach | licht: Jan maertens | technische leiding: britta mayer |
productieleiding: christine peterges | toneelmeester: milos vuJkovic | assistentie kostuums: noélie verdier | assistentie productie: marlène bunge | stagiaire: Àfrika martínez ferrin | productie: damaged goods (brussel) | coproductie: théâtre garonne (toulouse), théâtre de la ville (paris), volksbühne am rosa-luxemburg-platz (berlin), pact zollverein (essen), kaaitheater (brussel) | met de steun van de vlaamse overheid & de vlaamse gemeenschapscommissie & omnia leuven
